Author Topic: Sugestologia  (Read 1618 times)

Offline BladyMamut

  • Administrator
  • WyBudzony
  • *
  • Posts: 2 554
  • Reputacja: +12/-0
Sugestologia
« on: (Fri) 04.04.2014, 11:35:15 »
Czym jest Sugestologia?

SUGESTOLOGIA

Jak wynika z wielu doniesień, pod hipnozą zdolność uczenia się rośnie. To stwierdzenie stało się punktem wyjścia poszukiwań Bułgara Georgi Lozanowa. Zainteresowało go, w jakim stopniu sama sugestia może przyspieszyć nauczanie. G. Lozanow na bazie własnych doświadczeń opracował metodę nazwaną sugestopedią, przy użyciu której można nauczyć dowolnych przedmiotów pod warunkiem zaadaptowania programu do potrzeb sugestologii. Stosując ją otrzymał wyniki porównywalne z najlepszymi osiągnięciami uzyskanymi pod hipnozą, a w wielu przypadkach wyraźnie ją przewyższające. Lozanow powołuje się też na prastarą tradycję kształtowania pamięci. Wśród ludów Wschodu jako przykład mogą posłużyć tzw. stotrays, najlepsi spośród kandydatów na braminów, których od najwcześniejszych lat życia poddawano intensywnemu treningowi pamięci. Po okresie zdobywania wiedzy mogli odtworzyć potrzebne wersety w dowolnym momencie i sprawnie posługiwać się nimi. Ilość zapamiętanego przez nich materiału była ogromna, można ją porównać jedynie z zawartością wielotomowej encyklopedii. Świadczy to, że nasza pamięć posiada ogromne, niewykorzystane możliwości.

G. Lozanow od 1964 roku kieruje nowatorskim w skali światowej Sofijskim Instytutem Sugestologii. Ponadto koordynuje działanie ośrodków sugestologicznych w świecie, organizuje międzynarodowe badania i sympozja, szkoli dydaktyków oraz specjalistów, opracowuje programy nauczania.

Sugestologią zainteresowało się UNESCO, czego wyrazem jest fakt zorganizowania pod auspicjami tej organizacji Międzynarodowego Sympozjum Sugestologicznego w Sofii (grudzień 1978).

Jakkolwiek sugestologia istnieje już od dwudziestu lat, dopiero ostatnio pojawiły się publikacje na ten temat. Według samego Lozanowa informacje należy publikować nader ostrożnie, sugestologia bowiem doprowadza do uwolnienia nie zbadanych jeszcze w pełni rezerw psychiki człowieka. W pewnych przypadkach może stać się straszliwą bronią, której działanie trudno sobie nawet wyobrazić. Podstawowe zasady sugestologii wykorzystywane są w wielu dziedzinach życia (medycynie, wychowaniu, sztuce, handlu, sporcie i wojsku).

Najbardziej spektakularne rezultaty sugestologii związane są z nauką języków obcych. Osiągnięto je, stosując w praktyce podstawowe kanony sugestologii. Towarzyszące nauczaniu “rytuały”, skomplikowana aparatura, klimat i organizacja procesu dydaktycznego, a wreszcie - co najważniejsze - niesłychanie silna wiara uczniów i nauczycieli spowodowały w efekcie faktyczne zwiększanie skuteczności nauczania w stopniu przekraczającym najśmielsze oczekiwania organizatorów kursu. W czasie jednego czterogodzinnego seansu było możliwe nauczenie się całego podstawowego słownictwa (około 3000 jednostek leksykalnych).

Podobno istnieje, przy zastosowaniu tej metody nauczania, możliwość przyswojenia sobie prawie całego zasobu leksykalnego danego języka, nauczenia się gramatyki i sprawnego posługiwania się językiem obcym w ciągu zaledwie 8 - 10 dni. Jest to znajomość odpowiadająca 8 latom intensywnego nauczania, wzbogaconego dodatkowo pobytem w kraju, gdzie używa się tego języka.

Jakby nie dość było tych sukcesów, okazało się, że uczestnik kursu w czasie seansu odpoczywa, a nawet leczy z zaburzeń emocjonalnych. Eksperymenty prowadzone w latach 1971 - 1973 wykazały, że z 87 neurotyków poddanych nauczaniu sugestywnemu u 67 uzyskano całkowite wyleczenie lub znaczną poprawę, a tylko u 4 przejściowe pogorszenie. Osiągnięte efekty terapeutyczne były trwałe, jak to stwierdzono w badaniach kontrolnych po upływie trzech lat.

Około roku 1963 bułgarski uczony, dr Georgi Łozanow, opracował własną metodę leczenia, przydatną zwłaszcza w leczeniu nerwic. Okazało się ponadto, że zastosowana do uczenia różnych przedmiotów, od matematyki po języki obce, przynosi wręcz rewelacyjne wyniki.
     Cały jej sekret polega na tym, by pacjenta czy ucznia wprowadzić dokładnie w taki stan psychiczny, w jakim znajduje się człowiek słuchający koncertu: w stan wewnętrznego rozluźnienia, bierności, ale i czujności zarazem. Słuchając muzyki, człowiek odbiera wiele rozmaitych informacji jednocześnie: melodię, barwę dźwięku, harmonię, rytm, ładunek uczuciowy.
     Łozanow eksperymentował z seriami obcych słów. Odkrył przy tym, że w ciągu jednego seansu sugestopedycznego można wprowadzić do psychiki ucznia aż do tysiąca takich słów; po dwóch dniach ujawniają się one w zapisie pamięci, która definitywnie je w sobie zatrzyma.
     Do takich słów można dołączyć pewne reguły gramatyczne, pod warunkiem jednak, że uczeń przeżywa głęboką, intensywną potrzebę ich użytkowania. W takim wypadku one również utrwalają się w pamięci raz na zawsze.
     W 1971 roku nakładem sofijskiego wydawnictwa NAUKA l IZKUSTWO, ukazała się rozprawa Łozanowa pt. "Sugestologia". Łozanow wyróżnia w niej pojęcie sugestii, oddzielając je, po pierwsze - od hipnozy, po drugie - od perswazji, po trzecie - od przekazywania wiadomości, po czwarte - od konformizmu, który każe ludziom, mniej lub bardziej świadomym atmosfery zastraszenia, przejmować poglądy jednej określonej grupy. Na tym tle sugestia jest czymś zupełnie innym ponieważ nie onieśmiela i nie zniewala, ale - funkcjonalnie sprzęgając świadomość z podświadomością - uruchamia w człowieku ukryte siły i ukryte zapasy energii. Nauczanie za pomocą sugestii różni się też od nauczania w trakcie snu, czyli od metody zwanej ,,hipnopedią". Propagowaną w latach sześćdziesiątych naukę przez sen Łozanow odrzuca, gdyż proces ten zachodzi w sposób nieświadomy, a stresy wpływają hamująco na przyswajanie wiedzy. Aby osiągnąć dobre wyniki w nauce, potrzebny jest w czasie snu stan głębokiego odprężenia i odblokowania psychicznego. Jak wykazały doświadczenia, istotne jest osiągnięcie tego stanu, a nie sam sen.
     Sugestopedia znana na Zachodzie pod nazwą supernauczania (superlearning) jest holistyczną metodą nauczania opartą na zasadzie harmonii między ciałem a umysłem. Twórca tej metody prof. Łozanow wyszedł z założenia, że człowiek wykorzystuje tylko 10 do 15% swoich intelektualnych możliwości. Dlatego też doprowadzając się do głębokiego stanu odprężenia ciała i umysłu w połączeniu z rytmicznym oddychaniem, odpowiednią muzyką i sugestiami, można bez trudu przyswoić znaczną ilość wiedzy.
     Całkowite zniesienie wszelkich blokad hamujących proces uczenia się oraz innego rodzaju przeszkód tkwiących w psychice przyspiesza - jak wykazały badania - aż do 20 razy zapamiętywanie nowych informacji. Dlatego też podstawę sugestopedii stanowią różne ćwiczenia relaksacyjne. Metoda opracowana przez Georgia Łozanowa nadaje się wyśmienicie nie tylko do nauki języków obcych, ale również do wszelkich innych dziedzin wymagających przyswojenia dużej ilości wiedzy w krótkim czasie.
     Inspirację do poszukiwań stanowiły: muzykoterapia, nauczanie we śnie, hipnoza, trening autogenny, psychodrama, radża joga oraz ćwiczenia rozwijające zdolności parapsychiczne. Sam prof. Łozanow tak o tym mówi:
 
Quote
"Sugestologia powstała w czasie pracy klinicznej z chorymi. Sugestia jest bowiem podstawowym elementem w psychoterapii. Zajęcie się problemami sugestii w zakresie psychoterapii, a szczególnie w leczeniu schorzeń psychosomatycznych, doprowadziło stopniowo do ukształtowania się sugestologii jako nauki. Oczywiście w psychoterapii stosuję ponadto wiele innych metod - hipnozę, odreagowywanie, psychoanalizę, psychodramę itp. Sugestologia, jako nauka, zajmuje się głównie problemem możliwości odkrycia rezerw w ludzkiej osobowości zwykłymi sposobami - bez hipnozy, którą można osiągnąć przy pomocy sugestii, ale która sama sugestią nie jest i nie jest także czynnikiem sugestywnym. Wszystkie czynniki, które nas sugerują, zostały w sugestologii teoretycznie opracowane, uargumentowane, sprawdzone eksperymentalnie i znalazły już swoje miejsce w praktycznym zastosowaniu.
     Sugestologia może być wykorzystana w wielu dziedzinach życia, nie tylko w klinice, ale między innymi również w procesie nauczania. Zastosowanie jej w dydaktyce zrodziło sugestopedię - naukę, która w procesie nauczania bierze pod uwagę wpływ takich czynników jak oddziaływanie zachowania nauczyciela i jego wyglądu zewnętrznego, wpływ muzyki, oddziaływanie sztuki, jako jednego z najsilniejszych czynników sugestywnych. Sugestologia to również nauka, która bada jaki wpływ na wyniki nauczania ma specjalne opracowanie materiału nauczania pod kątem łatwiejszego przyswajania i utrwalania go w mózgu, przy jednoczesnym uruchomieniu rezerw; jak wpływa relaks lub tak zwany przez nas relaks skoncentrowany (maksymalna koncentracja przy maksymalnym relaksie) bada, jak przy pomocy muzyki i sztuki, w ogóle osiągnąć łatwiej stan skoncentrowanego relaksu.
     W naszym instytucie, od chwili jego powstania, to znaczy od 1919 roku, pracujemy nad problemem rezerw osobowości człowieka w procesie nauczania. Środki, jakie stosujemy w celu ujawnienia tych rezerw, nie tłumią osobowości jednostki, nie ograniczają jej wolności, nie podporządkowują jej, a wręcz przeciwnie - wyzwalają ją od wszelkiego ulegania autorytetom.
     Człowiek uczy się rozumieć, co i jak na niego wpływa, i jak może to wykorzystać dla swojego rozwoju".

Sugestopedia prof. Łozanowa zawiera sporo elementów wzorowanych na jodze. W Bułgarii jest wiele osób praktykujących jogę. Podstawą systemu radża jogi jest opanowanie umysłu i koncentracja. Wskutek ćwiczeń ascetycznych, praktyk oddechowych i innych ćwiczeń, następuje rozwój tzw. "sił siddhi", czyli sił wyzwalających różne parazmysłowe zdolności. Georgi Łozanow odbył w latach sześćdziesiątych podróż do Indii i odwiedził tam różne ośrodki jogi i centra medytacyjne. W Instytucie Śri Yogendry w Bombaju poznał Yogiego Sną, adwokata z zawodu, adepta jogi, który po roku specjalnych ćwiczeń był w stanie zapamiętać liczby składające się z 18 cyfr. Zafascynowało bułgarskiego psychologa, jak w instytutach wedyjskich wyspecjalizowani bramini potrafili recytować z pamięci liczące po kilkaset stron traktaty sanskryckie. Pamięć swoją kształtowali oni poprzez ćwiczenia jogi i medytację. To właśnie dzięki technikom jogi bramini potrafią - jak twierdzi Łozanow - wyłowić z podświadomych warstw psychiki odpowiedni zasób potrzebnych informacji w nieprawdopodobnych ilościach. Ważnym czynnikiem wpływającym na procesy pamięciowe jest także - według niego - odpowiednia muzyka. W kulturze i religii nie tylko Indii, ale także wielu innych kręgów cywilizacyjnych, muzyka odgrywa szczególną rolę. Wprowadzenie w trans uśmierza ból, wywołuje stany ekstatyczne itd. Od wieków muzyka i śpiew ułatwiają pracę, służą do usypiania dzieci (kołysanki), bądź odprężenia i rozrywki. W wielu bułgarskich sanatoriach stosuje się muzykę do terapii licznych chorób. Dlatego też Georgi Łozanow postanowił wykorzystać w swoim systemie nauczania wpływ muzyki na psychikę ludzką. Eksperymentalnie potwierdził, że muzyka odpręża ciało i pobudza umysł, stąd też wyśmienicie służy nauczaniu.

     Łozanow wybrał do tego celu europejską muzykę poważną. Ustalił, że szczególnie dobrze nadaje się muzyka epoki baroku w tempie largo. Zwalnia ona puls i wprowadza w idealny stan wypoczynku. Bułgarski uczony poszukiwał sposobów, aby skorzystać z rezerw umysłu, przy założeniu, że ciało i umysł łączą się ze sferą intuicji w jedną całość w procesach uczenia się, pamiętania i komunikowania się. W systemie radża jogi funkcję integracyjną spełniają techniki oddechowe, stąd też oddech został również wykorzystany przez Łozanowa do przyśpieszenia procesów nauczania. W wyniku eksperymentów stwierdzono, że zapamiętywanie zostaje znacznie wzmocnione poprzez zrytmizowanie oddechu z muzyką.
     Okazało się, że przy metrum 4/4 dwie ćwiartki winien zajmować wdech; cztery ćwiartki zatrzymanie oddechu i dwie ćwiartki wydech. W ten sposób powstaje cykl ośmioćwiartkowy. Z przeprowadzonych doświadczeń wynikało, że fazą, w której następuje najbardziej intensywne przyswajanie informacji przez ośrodki mózgu jest faza zatrzymania oddechu. Jeśli czytanie tekstu odbywało się w rytmie odpowiedniej muzyki, a oddychanie uczniów było dostosowane do czytania (tzn. w czasie, gdy lektor czytał nowy materiał, uczniowie wstrzymywali oddech), to następowało rozszerzenie pamięci o 87%. Czytanie tekstu na tle muzyki, ale bez dostosowania oddechu do odpowiedniego rytmu dawało zwiększenie pamięci już tylko o 25%. Przy stosowaniu sugestopedycznej metody nauczania testy wykazywały szybki wzrost ilorazu inteligencji oraz wzmacniającego motywację poczucia własnej wartości. Odprężenie i harmonijne oddychanie pomagało także uczniom pozbyć się w czasie lekcji sugestopedycznej bólu głowy i złego samopoczucia. Ćwiczący uczyli się również prawidłowego sposobu oddychania. Mózg człowieka potrzebuje trzy razy więcej tlenu niż reszta ciała, stąd też tak istotne jest jego dotlenienie poprzez odpowiednią technikę oddychania. Fizjolodzy stwierdzili, że rytmy ciała (uderzenia serca, fale mózgowe itd.) łatwo dopasowują się do muzyki. W islamie np. wyraża się pogląd, że można znacznie zwiększyć koncentrację umysłu oddychając w rytmie śpiewanych słów.
 
     Na możliwość zwiększenia koncentracji umysłu poprzez rytmiczny oddech i jego odpowiednio długie zatrzymania wskazują także wybitni znawcy przedmiotu: Yogi Ramaczaraka i Mircea Eliade. Tradycje jogi zalecają także synchronizowanie oddechu z pulsem. Najważniejsze jednak dla procesów przyspieszających uczenie się jest - jak twierdzi Łozanow - dostosowanie rytmu oddychania do rytmu prezentowanego materiału. Zsynchronizowanie różnych elementów (oddech - umysł - koncentracja - rytm czytania tekstu lekcji i muzyka) stwarza optymalną gotowość u ucznia do przyswajania wiedzy.
     Kolejnym, niezwykle istotnym czynnikiem w procesie nauczania jest pokonanie barier wewnętrznych, blokad psychicznych i niewiary we własne siły. Łozanow - jako psychoterapeuta - wiedział, że istotną kwestią w nauce jest wywołanie u uczniów stanu odprężenia, podawanie im różnych pozytywnych sugestii i rozwijanie wiary we własne możliwości uczenia się. Uczniowie, w ramach ćwiczeń wstępnych, po fazie odprężenia i relaksacji, a przed przekazaniem nowego materiału, koncentrują się na powtarzaniu pozytywnych afirmacji. Typową afirmacją jest np. zdanie "Potrafię zapamiętać wszystko, co będzie na dzisiejszej lekcji". Każdy z uczestników kursu metodą sugestopedyczną musi indywidualnie stwierdzić, które z elementów tej metody, a więc ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia odprężające, oraz afirmacje, najbardziej przemawiają do jego psychiki i podnoszą jego zdolności. Na te elementy ćwiczeń winien być położony szczególny nacisk. Z badań Donalda Schustera i Raya Beniteza-Bordona z Uniwersytetu Stanowego Iowa w USA wynika, że - średnio rzecz biorąc - afirmacje podnoszą zdolność przyswajania wiadomości o 60%, a np. synchronizacja oddechu z tempem prezentowanego materiału w rytm muzyki aż 78%. Grupy, które wykorzystują atuty wszystkich wspomnianych elementów uzyskują przyrost możliwości przyswajania wiedzy wynoszący średnio 141%.
     Na Zachodzie (głównie w USA) sugestopedia uzyskała już bardzo znaczną popularność.
Quote
"Nasz system nauczania języków obcych - mówi prof. Łozanow - jest znany na całym świecie. Istnieją dziesiątki i setki ośrodków wykorzystujących tę metodę, poczynając od ZSRR, USA, Japonii, Szwecji, Anglii, Francji i Austrii, a kończąc na bardzo małych i dalekich krajach Afryki i Azji. Istnieją szkoły, ośrodki naukowe, które pracują nad tymi problemami oraz publikacje potwierdzające efekty. Nauczanie języków obcych przy pomocy sugestologii zostało wszędzie rozpowszechnione, a u nas przeszło ono kilkakrotne modyfikacje metodyczne, ale bez naruszania podstawowych zasad. Nasz ostatni wariant z 1977 roku jest praktycznie wykorzystywany w Instytucie, jak również w niektórych innych ośrodkach, które utrzymują z nami w ostatnich latach stałe kontakty w celu przygotowania wyspecjalizowanych wykładowców".

Zaczęło się już w starożytności

Zaczęło się już w starożytności, w środowisku kapłanów, wróżbitów i szamanów, stosujących stany ekstatyczne do podawania informacji obserwującym ich wiernym, w wyniku obrzędów znajdujących się również w innym stanie psychicznym. Źródła podają, że już buddyjscy kapłani w Chinach, fakirzy i jogini w Indiach, lebosze w Etiopii stosowali nauczanie przez sen lub w stanie specyficznego transu, uzyskując doskonałe rezultaty. Aż dziwne zatem, że droga ta nie została konsekwentnie przetarta i utwardzona, co lepsze, ciągle się ją odkrywa od nowa, wymyślając ponownie koło.
Tak, tak... „Rozsądni ludzie przystoso wują się do świata. Nierozsądni ludzie przystosowują świat do siebie. Dlatego też cały postęp zależy od ludzi nierozsąd nych" - twierdził G. B. Shaw, a Einstein na pytanie, skąd się biorą wynalazki, od powiadał: „Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić. I wtedy pojawia się jeden, który nie wie, że się nie da i on właśnie to cośrobi". Takim właśnie osobnikiem, który nie wiedział, że nic się nie da zro bić, był Bułgar GEORGII ŁOZANOW. Około roku 1963 jako praktykujący psy chiatra opracował własną metodę lecze nia, przydatną zwłaszcza w leczeniu ner wic. Polegała ona (w dużym oczywiście uproszczeniu), na wprowadzaniu pacjen ta dokładnie w taki stan psychiczny, jaki jest udziałem melomana słuchającegokoncertu: stan wewnętrznego rozluźnie nia, bierności i błogostanu, ale iczujności zarazem. Zatopiony w muzyce człowiek odbiera nie do końca świadomie olbrzy mią ilość informacji jednocześnie: melo dię, barwę dźwięku, harmonię, rytm, ła dunek uczuciowy. Oczywiście nie wyczerpywało to całego warsztatu tera peutycznego, ale poczynione obserwacje zwróciły uwagę dr Łozanowa na bardzo ważny, a dotychczas niedoceniany aspekt sprawy: osiągnięcie takiego stanu (umownie nazwanego stanem „czujnej relaksacji") wybitnie wpływa na zdolność zapamiętywania informacji podawanych w jego trakcie.

Jak wykazały doświadczenia, istotne w przyspieszonym procesie nauczania jest osiągniecie stanu głębokiego odprę żenia, które występuje w trakcie snu, ale to ten stan jest istotny, a nie sen.

Łozanow w toku wieloletnich obserwacji sformułował kilka zasad, których kumulatywne stosowanie zapewnia znacznie większą skuteczność w przy swajaniu dowolnego materiału dydak tycznego niż tzw. nauczanie tradycyjne.

Pierwszą i podstawową jest umiejętność osiągania przez uczących się stanu tak zwanej „czujnej relaksacji", właściwej stanowi umysłu bezpośred nio przed zaśnięciem lub zaraz po obudzeniu i utrzymaniu tego stanu w trakcie nauki. Stan taki zwany także stanem AL FA, w którym mózg emituje fale o czę stotliwości 8-12 cykli na sekundę, jest stanem największej kreatywności i (w ol brzymim oczywiście uproszczeniu) zawiaduje nim prawa półkula mózgu.

W czym zatem problem, skoro mózg l posiada wszelkie naturalne możliwości? Ano właśnie w tym, że większość popu lacji - niezależnie od systemu politycznego i rodzaju indoktrynacji społecznej - jest ofiarami reżimów panujących w klasycznej pedagogice i wszelkiej zresztą działalności wychowawczej. Głównym ideologiem i absolutnym dzierżymordą we wszelkich tych rodzajach reżimów jest Absolutnie Logiczny Rozum. Absolutnie Logiczny Rozum, o czym wiemy wcale nie od tak dawna, jest związany z lewą półkulą mózgu i charakteryzuje się emisją fal BETA, o częstotliwości od 13-25 cykli na sekundę, a ponieważ od wieków go hołubiono i trenowano, zdominował działania całego mózgu, w tym przede wszystkim półkuli prawej.

Tymczasem mamy nie jeden mózg podzielony na dwie części, ale dwa mózgi (oczywiście znowu w naj wyższym uproszczeniu).

Półkula lewa jest analityczna i logicz na, dosłowna i sekwencyjna, zawiadują ca pamięcią krótkoterminową, prawa jest intuicyjna, uduchowiona, syntetycz na, a zawiaduje wyobraźnią i marzenia mi oraz pamięciądługoterminową. I ta właśnie półkula prawa, w której otwie rają się wrota wieszczych snów, a pod świadomość podsuwa rewolucyjne cza sami rozwiązania, jest zdominowana, przez półkulę lewą i to czasami do tego stopnia, że u niektórych poddawanych eksperymentom osób w ogóle nie moż na było wykorzystać jej zasobów. Ci, którzy umiejętności wykorzystania zaso bów prawej półkuli posiedli niejako in tuicyjnie, np. Einstein, zostawali, mimo wysiłków ich pedagogów - geniuszami. Wymagało to wysiłków i wyrzeczeń świadomych, ale przenoszących do historii. Mark Twain komentując swój stosunek do sprawy, z dumą stwierdzał „Nigdy nie dopuściłem do tego, aby szkoła miała wpływ na moją edukację". Większość z nas jednak dopuściła, a za tem, idąc tropem powyższych refleksji, bez zbytniej przesady stwierdzić może my, że w większości jesteśmy półgłów kami - i to w dodatku lewymi.

Jak to zmienić?

Nic prostszego – należy odpowiednio „wyćwiczyć" rozum, przywracając właściwe miejsce prawej półkuli i doprowadzając do harmonijnej współpracy z lewą, tak by wykorzysty wać pełen potencjał i intuicji, i logiki. Zauważono, że prawa półkula budzi się, a lewa nieco ogranicza aktywność, gdy mięśnie całego ciała znajdują się w sta nie relaksu - są rozluźnione, a serce pra cuje wolniej niż zwykle, bijąc w rytmie 60 uderzeń na minutę. To nic w zasadzie nowego. Już od dłuższego czasu wielu naukowców zwracało uwagę na fakt, że stan psychiczny i dyspozycja każdego człowieka zależą wprost od stanu napię cia jego mięśni (stan ten, co zresztą daw no już zauważył twórca masażu segmentarnego, Head, może być użyty do dia gnozy schorzeń somatycznych i skutecznego ich leczenia, o wiele czasami sku teczniejszego od efektów osiąganych w masażach chińskich, tybetańskich i japońskich - no, ale cudze chwalicie...).

Oczywisty zatem był wniosek, że między skutecznością uczenia się a napięciem mięśniowym istnieje takież powiązanie. Łozanow zauważył ponadto, badając ludzi szczególnie uzdolnionych, że nie tylko ich ciała były w pełni odprężone w trakcie rozwiązywania problemów koncepcyjnych czy zapamiętywania długich ciągów liczb, ale także obie półkule pracujące w zgodnym rytmie emitowały powolne fale ALFA, fale pojawiające się wtedy, gdy człowiek jest doskonale zrelaksowany lub oddaje się medytacji. Świadczy to o czymś wręcz odwrotnym, niż aktualnie obowiązujące doktryny naukowe, według których stany odprężenia umysłowego muszą zanikać, gdy mózg przystępuje do pracy. Logicznie zresztą rzecz biorąc paradoksem jest myśl, że można pracować umysłowo bardzo cięż ko i wydajnie bez najmniejszego wysiłku, co gorsze, relaksując się - prawda???

Takie odprężenie organizmu nader często prowadzi jednak do przeciwnego skutku - umysł, zamiast pracować wy dajniej, zasypia w ślad za ciałem. Należało zatem znaleźć sposób utrzymania świadomości w pożądanym stanie - „re laksu skoncentrowanego". Sposobem takim okazała się muzyka, ale nie każda - o, nie!!!

Najlepsze wyniki w wywoływaniu i utrzymaniu stanu ALFA otrzymuje się stosując muzykę kompozytorów siędemnasto- czy osiemnastowiecznych - Bacha, Vivaldiego, Telemana, Haendla, Corellego, a wśród nich najbardziej przydatne do naszych celów są utwory na instrumenty smyczkowe - largo, czyli powolne, grane w rytmie 60 uderzeń na minutę i gdy słu cha się ich, fizjologia niepostrzeżenie przystosowuje się sama do tego rytmu, serce zwalnia tempo, ciało się relaksuje, a umysł zostaje pobudzony. Co lepsze, podobne efekty można osiągnąć słuchając wyłącznie samych uderzeń metronomu o tym rytmie.

Następnym niezwykle istotnym czynnikiem w procesie zapamiętywania jest rytmizacja oddechu.

W supernauczaniu oddychanie zwalnia się do tempa wolnego pulsu i rytmicznie odczytywanego - w takt muzyki - materiału. Już samo rytmiczne i wolne oddychanie sprawia, że umysł zaczyna pracować w zupełnie innym rytmie, a ciało miękko zapada się w zrelaksowa ną ociężałość. Pomocne w utrzymaniu zrytmizowanego oddechu są urządzenia do biofeedbacku, np. bardzo popularne urządzenia firmy Sita Learning System, złożone z okularów, mikroprocesora i czujnika oddechu. Dzięki nim rytm od dychania możemy obserwować w postaci świetlnych impulsów i łatwiej utrzymywać najwłaściwszy dla nas.

Mamy już zatem trzy elementy: relaks fizyczny, właściwą muzykę, rytmiczne oddychanie. Można osiągnąć je mechanicznie, pozostaje jednak coś, czego me chanicznie osiągnąć się nie da: wiara we własne możliwości, automotywacja, przekonanie o posiadaniu wszelkich możliwych zasobów do realizacji celu, weryfikacja wewnętrznego stosunku do nauki i eliminacja wewnętrznego kryty ka i niedowiarka, czyli wewnętrzne zaprogramowanie do uczenia przyspieszonego. Najbardziej złożone i trudne do osiągnięcia jest właśnie to wewnętrzne zaprogramowanie w każdej formie na uczenia i to ono stanowi o jakości końcowego rezultatu.

Łozanow próbował rozwiązać ten problem polecając właściwie użyte techniki psychoterapeutyczne, wykorzysty wanie tzw. świadomości uczestniczącej i pozytywnych afirmacji oraz taką formę porządkowania materiału dydaktyczne go, aby był podawany wprost do podświadomości dzięki atrakcyjnemu i żywemu kontekstowi.

Współcześnie wykorzystujemy w tym celu przede wszystkim techniki neurolingwistycznego programowania - nauki zajmującej się strategiami osiągania sukcesu w dowolnych dziedzinach, nie do przecenienia w dydaktyce.

Kończącym składnikiem supernauczania jest aktywacja zdobytych w sposób bierny wiadomości. Jeżeli wykorzystuje my superlearning do nauki języków obcych, co najczęściej się dzieje, najlepsze wyniki daje powtarzanie słów i zwrotów z odpowiednio przygotowanym lektorem w taki sposób, by jak najlepiej bawić się świeżo pozyskanymi wiadomościami i jak najdynamiczniej uczestniczyć w symulowanych sytuacjach. Jest to niezwykle ważny element uczenia się, w którym wiedza zostaje wydobyta na wierzch i ugruntowana w sposób bezstresowy, pełen humoru i entuzjazmu.

Źródło: satie.blox.pl
« Last Edit: (Sat) 26.07.2014, 00:48:51 by BladyMamut »
“Zacznij tam gdzie jesteś, użyj tego co masz, zrób co możesz”
Nie negocjuje na rozsądnych warunkach z ludźmi, którzy zamierzają mnie pozbawić rozsądku.


Jeśli widzisz uszkodzony post - kliknij "Zgłoś do moderatora". Dziekuje